Pracownia Mikromodelarstwa i Historii Wojskowej
Nawigacja
Strona Główna
O nas
Forum
Artykuły
Linki
Galerie
Download

Szukaj
Kontakt
Obrazek dnia

35 lat PMiHW - zdjęcia z obchodów
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
45 lat PMiHW
Użytkowników Online
Gości Online: 3
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 125
Najnowszy Użytkownik: ReniaM
40 lat PMiHW
Facebook
Martola
Strategie
Reko
Saladyn, krucjaty, informacje, ciekawostki, organizacja, postaci, kalendarium
Zamiar, teren, siły, strony, wydarzenia, dowódcy, konflikty

Tak, jak mamy w Pracowni potężnie rozwinięty okres zwany potocznie Kolonizacją, tak rozbudowany zostaje kolejny niszowy czas. Czas wypraw krzyżowych.
Teren 65 metrów kwadratowych dostępny do działań już na wstępie potraktujemy inaczej niż zwykle. Jest mapa dzieląca go na ważne obszary z ich przyporządkowaniem i podziałem granic na moment, w którym rozpoczniemy nasze poczynania. Teren ten należy traktować umownie w sensie wielkości, gdyż realne odległości są tego rodzaju, że musielibyśmy dysponować „basenem narodowym” zamiast sali Pracowni. Dlatego należy odczytywać mapę jako obszar 10 razy większy niż faktycznie posiadany. Pozwoli to na dość zbliżone do prawdy historycznej „powojowanie” w atmosferze towarzyszącej ówczesnym realiom. Dlatego raczej nie dojdzie do jednoczesnej walki wszystkich ze wszystkimi, a na poszczególnych obszarach można będzie prowadzić właściwe działania znając realne położenie własne i odnajdując się w środowisku sąsiadów nie zawsze przecież życzliwych…


W naszym świecie będzie więc Bizancjum, Seldżucki Sułtanat Rumu, Emirat Daniszmenidów, Seldżucki Sułtanat Persji, Fatymidzki Kalifat Egiptu, pojawią się dokonujący swych najazdów Mongołowie, wreszcie będzie Królestwo Jerozolimy a w nim Księstwa Odessy, Antiochii i Trypolisu. Na obszarach zajętych przez Outremer stacjonować będą siły zakonów. Prowadzący własną politykę suwereni doprowadzą do serii konfliktów, które muszą sprowokować działania wojenne.

Daleko idąca swoboda decyzji pozwoli na układanie często zaskakujących scenariuszy, bo i przyjaźnie i zawierane porozumienia często będą naruszać naczelne zadania stron. Te zaś pozostają oczywiste, bowiem chrześcijanie będą dążyć do opanowania całości terytorium, czyli likwidacji bytów saraceńskich, dla mahometan zaś likwidacja krzyżowców, często połączona z ogłoszeniem dżihadu, czyli świętej wojny w imię wiary będzie tradycyjnym celem samym w sobie. Zdobycie Jerozolimy czy Akki oraz likwidacja bytu krzyżowców w obszarze nie jest jednak sprawą łatwą. Mongołowie będą bowiem atakować, najeżdżać i zdobywać posiadłości saracenów, konflikty między saracenami nie pozwolą na wspólną walkę z chrześcijanami. Sami zaś chrześcijanie zamiast rozszerzać panowanie krzyża zaatakują np. Bizancjum…. Jednak kiedy i co nastąpi naprawdę zależeć będzie od dowódców stron. Tu kolejna innowacja. Nie należy utożsamiać się z jednym organizmem.


Robiąc bitwy będziemy bowiem obejmować dowództwo różnych w poszczególnych działaniach sił starając się każdorazowo, by właśnie dziś powierzonej stronie uczynić jak najlepiej.. Nikt z nas nie będzie na stałe związany z żadną ze stron. Może się wiec zdarzyć, że np. Seldżucki Sułtanat Rumu będzie szykował wyprawę w celu likwidacji Hrabstwa Odessy, gdy sam zostanie najechany przez Mongołów…. A z nimi raczej nie ma żartów. Do wielkich miast portowych może np. przybyć następna krucjata, co zapewniając gwałtowny i znaczny przypływ sił pchnie lokalnych suwerenów do złamania obowiązującego rozejmu i podjęcia wyprawy przeciwko któremuś z sąsiadów.

W Bizancjum może też pojawić się krucjata (nie morzem zmierzająca do Ziemi Świętej), ale czy powędruje aż tam, czy zadowoli się starciami z Rumem, czy też zwróci swe siły przeciw samemu Bizancjum trudno przewidzieć, bo i to będzie zależało od dowódców…

Niezależnie od działań czysto wojennych toczyć się ma zwykłe życie. Będą więc na pustyni koczować plemiona Arabskie, będą sobie żyły osady lokalnych mieszkańców, będzie się odbywał handel /zwykle ludźmi(!), niewolnikami/, będą wędrowały karawany handlowe, będą wreszcie się przemieszczać grupy pielgrzymów obu wyznań do swych świętych miejsc. Jedni będą strzec /zakony rycerskie/ inni będą na nich napadać – z obu stron…. Flota może się nagle pojawić, wysadzić desant i coś zdobyć lub złupić. Ciekawostką i kolejną twardą zasadą będzie, że każda akcja musi być rozstrzygnięta w jeden dzień [sobota], skala sił i zadań musi się więc zawierać w technicznej możliwości realizacyjnej. To i wynik doświadczeń dotychczasowych i patent na swoistą płynność działań.

Ideą tego okresu jest bliższe poznanie historii zmagań, lokalnych uwarunkowań, różnic w zwyczajach, wierze, stosunkach i relacjach społecznych.
Stąd świadome „wymieszanie” postaci z okresu blisko 250 lat, ale i próba „uchwycenia” konkretnego momentu i położenia wzajemnego, dla przygotowania gruntu pod rozpoczęcie działań.

Legenda do poglądowej mapy obszaru:

I Bizancjum, stolica w Konstantynopolu (6, zamek warowny); Basileus-Manuel Komnen

II Seldżucki Sułtanat Rumu, stolica w Angorze (10, zamek warowny),+ Tars (11, port warowny) Kerboga

III Emirat Daniszmenidów, stolica w Malatia (13, zamek warowny); Imad ad-Din Zanki wcześniej atabeg seldżuckiego księstwa w Mosulu /wyparty przez Mongołów/

IV Seldżucki Sułtanat Persji, stolica w Bagdadzie (4, otwarte miasto), + Damaszek (3), twierdza i centralny ośrodek handlowy; Nur ad-Din V Fatymidzki Kalifat Egiptu, stolica w Kairze (1, zamek warowny) + Damietta (18,port warowny) i Akaba (17, port i otwarte miasto) Jusuf Salah ad-Din ,Ajjubida,

VI Mongołowie, ostatnio zajęte miasto – Mosul, słabe umocnienia, mieszkają koczowniczo w jurtach i są w stanie permanentnej wędrówki; Czyngis Chan

VII Królestwo Jerozolimskie, stolica Jerozolima (2, zamek warowny), + Akka (9, porti zamek warowny, później druga stolica),+ Askalon, (14, port i zamek warowny, centrum handlowe i transportowe); Baldwin IV

VIII Hrabstwo/Księstwo Trypolisu, stolica Trypolis (7, port i miasto warowne),+ Tyr (16, centrum handlowe i zamek warowny); Rajmund hrabia Trypolisu

IX Hrabstwo/Księstwo Antiochii, stolica Antiochia (8, zamek i miasto warowne), + Aleppo (12, pograniczne miasto warowne); Rajmund z Poitiers

X Hrabstwo/Księstwo Edessy, stolica Edessa (5, miasto i zamek warowny). Josselin II

Organizmy VII, VIII, IX, X tworząc Królestwo są jednak od siebie nawzajem zależne, król Jerozolimy musi uzgadniać z Baronami ich udział w wyprawach wojennych, podobnie jak z Wielkimi Mistrzami Zakonów. Zakony nie są zależne od władz świeckich, podlegają wyłącznie papieżowi. Lecz ten jest przecież daleko….

Na mapie znakiem + zaznaczono zamki pozostające w rękach zakonów: A-Gibelin oraz C - Krak de Chevaliers siedziby Joannitów ( Roger de Moulins), B- Montfort siedziba Krzyżaków (Herman von Saltza.)

W samej Jerozolimie jest siedziba Templariuszy (Gerard de Rideford).



Wodzowie stron (kto, kiedy, czym i jak dowodził, kim był, słynne postaci):

Tankred – rywal Rajmunda w dowodzeniu siłami I krucjaty;
Gerard de Rideford – jeden ze słynniejszych wielkich mistrzów Templariuszy
Renald de Chatillon templariusz, właściciel zamku Kerak, religijny extremista
Rajmund Hrabia Trypolisu – książę i władca hrabstwa/księstwa Trypolisu;
Balian z Ibelinu uciekł spod Hittin, poddał Jerozolimę Saladynowi
Conrad z Montferratu dowodzący w Tyrze. Po klęsce pod Hittin zdołał obronić miasto
Gotfryd baron Ibelinu /100 zbrojnych/
Gwidon z Lusignan
Guy de Lusignan – mąż Sybilli, Król Jerozolimy (1186-1192)
Boemund Z Antiochii
Jakub de Maily – marszałek Templariuszy
Roger des Moulins – mistrz Joannitów
Rajmund z Saint Giles
Sybilla siostra Baldwina IV, Królowa Jerozolimy 1186-1187

Bajbars I – mamelucki sułtan Egiptu w 1268 zdobył Antiochię i skasował księstwo;
Kerboga – sułtan Rumu;
Ahmad Ibn Marwan – d-ca w służbie Kerbogi, Sułtana Rumu;
Shirkuh – Kurdyjski wódz Nur ad Dina, wuj Saladyna;
Manuel Komnen – basileus, cesarz bizantyjski;
Ridwan z Aleppo – Turek, wyparty przez krzyżowców;
Szams ad Darla d-ca Antiochii, Turek, wyparty prze krzyżowców;
Kukburi (Błękitny Wilk z Tureckiego) - d-ca prawego skrzydła saracenów w bitwie pod Hittin 1187r
Taki ad-Din al-Mozzafar – bratanek Saladyna, etatowy dowódca Armii Islamskiej
Imad ad-Din Zanki - atabeg seldżuckiego księstwa w Mosulu, Emir Daniszmendydów
Nur ad-Din (1118-1174) syn Zankiego, po śmierci ojca dziedziczy księstwo Aleppo w 1154 roku zdobywa Damaszek i rozpoczyna wojnę z Frankami w duchu dżihadu. Jego wyprawy wysłane są do Egiptu pod wodzą Szirkuha i Saladyna
Saladyn, właściwie Jusuf Salah ad-Din, syn kurdyjskiego oficera Ajjuba, towarzyszy Szirkuhowi w wyprawie na Egipt; w 1169 roku zostaje wezyrem ostatniego Fatymidy
w Egipcie al.-Adila a w 1171 roku w Kairze zakłada dynastię Ajjubidów, która będzie rządzić w Egipcie do 1250 roku. 14.03.1193 śmierć Saladyna. Pochowany w mauzoleum w Damaszku w Syrii;
Al Adil –brat Saladyna, zwykle w Egipcie;
Al. Afdal – syn Saladyna, wezyr Egiptu, wkroczył do Palestyny, zajął Askalon
Taki ad-Din – władca Aleppo wygnany przez krzyżowców
Amalryk I – król Jerozolimy (1163-1174);
Kalawun, mamelucki sułtan Egiptu i jego syn al.-Aszraf Chalil. Ojciec zdobywa Tyr (1289) syn Akkę 18 maja 1291 kończąc byt królestwa Jerozolimy;

Armia Saladyna – informacje ogólne (formacje, szyki, ustawienia):

Dżarida (70 jeźdźców), Tulb (200 jeźdźców) – każda formacja ma swój proporzec i sygnalistę
Dżama formacja składająca się z trzech dżarid
Sarija – podjazd (pół Dżaridy)
Ahdath - milicja miejska z zadaniami zwalczania maruderów, słabo uzbrojona ochronnie
Nafatin – elitarna piechota strzelcza (łuki kompozytowe i kusze oraz szable)
Mamelucy - jazda ciężka, gwardia Saladyna (14 tysięcy) wyposażenie – kałkan, włócznia, łuki, często konie pod pikowaną tkaniną, buzdygany, topory, szable, miecze. Mają wypłacany żołd zwany ikta.
Muttawija – ochotnicy w dżihadzie, piesi, tarcze skórzane, oszczepy, długie włócznie z kolcem do wbijania w ziemię/ pierwszy szereg przeciw jeździe Franków, za nimi łucznicy i kusznicy, potem konnica ciężkozbrojna, potem lekka piechota /topory i maczugi/.
Dżarwadżarija – (gmin) formacje lekkiej piechoty; dla nich 4/5 zdobyczy jako zapłata, reszta dla Sułtana.
Ugrupowanie skrzydeł – konni łucznicy po 10 szeregów w głąb. Nieregularna jazda sojuszników i oddziały pomocnicze na uboczu i w odwodzie. Typowy odwód ukryty. Taktyka koczowników, markowane wycofania, próba oddzielania jazdy od piechoty npla i zniszczenie jazdy. Znakomici saperzy. Sprawne służby tyłowe, rzadko na wozach, często na wielbłądach. Liczne machiny bojowe i oblężnicze. Czasem w akcji słonie (sic!).

W spisie 1171 roku było w Armii Islamskiej 174 Tulb (14 tysięcy jeźdźców), 7 tysięcy arabskich beduinów + załogi twierdz. Przeciętne garnizony liczyły:
Damaszek – 1000 ludzi; Hims – 500, Hama, Aleppo po 1000 ludzi.

Cechy charakterystyczne saraceńskiej administracji cywilno-wojskowej:

We wsiach i w mniejszych osadach przy meczecie urzędują lokalni kadiowie (sędziowie) znawcy prawa koranicznego i ulemowie (nauczyciele) znawcy Koranu. Na czele społeczności muzułmańskiej stoi rais (starszy, dosłownie głowa, odpowiednik wójta lub sołtysa). Reprezentuje osadę w kontaktach z władzami i egzekwuje senioralne prawa zdobywców.
Chłopi żyjący z uprawy lub hodowli to fellachowie.

Armia Mongolska:

Opierała się na systemie dziesiętnym. Największa jednostka mająca 10 000 wojowników to tumen. Dzieliła się na 10 minganów po tysiąc wojowników. Mangany składały się z 10 dżaunów po stu żołnierzy. Najmniejszą jednostką był arban, 10 ludzi. Klany i plemiona mongolskie zostały tak podzielone by w jak najkrótszym czasie były zdolne formować kolejne szczeble jednostek. Dowódcy w armii Czyngis chana byli mianowani przez niego samego z reguły pochodząc z jego klanu i z grona mu najbliższych członków rodu. Dżauny, mangany i tumeny były dowodzone przez nojanów (oficerów dowodzących) i Baaturów. (Baatur – dzielny wojownik, bohater).Tytuł Wielkiego Nojana miał najmłodszy syn Czyngis chana Tołuj. Podobne tytuły mieli inni synowie: Belgutej i Temoge-otczigin.

W Armii istniała zasada, że lewą, zwykle wschodnią flanką dowodził Mukali, centrum (zwykle tu była licząca 10 tysięcy wojowników gwardia chana ) Naja, prawe zaś skrzydło było pod komendą Bogorju. Kubiłaj był swoistym szefem sztabu, odpowiadającym za wszystkie sprawy wyposażenia i zaopatrzenia armii. Przy Czyngis chanie stale dozorowało 70 łuczników (w nocy 80), podczas wojen zaś pilnował go specjalny, liczący tysiąc wojowników oddział gwardii. Cała gwardia liczyła zawsze 10 tysięcy ludzi i stanowiła specjalny tumen. Gospodarstwem domowym Czyngis chana zarządzało sześciu charbi (szambelanów). Gwardia była jednocześnie swoistą szkołą wojskową. Jej członkowie wywodzili się z arystokratycznych rodzin mongolskich. Fundament składu osobowego gwardii stanowili synowie dowódców innych oddziałów. Jeśli w ramach uzupełnień do gwardii trafiał syn dowódcy minganu musiał przyprowadzić ze sobą młodszego brata i 10 innych żołnierzy, odpowiadających wymaganiom stawianym w służbie w elitarnych jednostkach. Takie same zasady obowiązywały synów dowódców dżaunów i arbanów. W pierwszym przypadku wcielano młodszego brata i 5 towarzyszy, w drugim młodszego brata i 3 towarzyszy. Dowódcą elitarnych oddziałów gwardii mianowano Czabana, młodego Tanguta adoptowanego przez Czyngis chana.

Armia Krzyżowców:

Uwagi ogólne: by zapobiegać otarciom rycerze i inni noszący kolczugi mieli pod nimi kurtki wypchane konopnymi pakułami, zwane les espaliers.

Zwykle piechota była wyposażona w kaftany kolcze, biedniejsi w brygantyny. Ponadto piesi posiadali hełmy; kapaliny, toczki i tarcze większe od tarcz jeźdźców. Uzbrojenie stanowiły ciężkie topory, włócznie (do 2 metrów). Szyk przyjmowany był zwykle w trzy linie (włócznie) z tyłu zaś lokowano kusze i łuki.

Specyficzną formacją byli Turcopole. Ich rolą był zwiad i dywersja, formowani byli
z autochtonów, stosowali swą własną taktykę i organizację jak u saracenów. Podobny był też ich sposób walki. Byli na służbie tak królestwa jak w poszczególnych hrabstwach/księstwach oraz w zakonach (poza Krzyżackim). Brali udział w większości bitew stanowiąc kontyngent lekkiej jazdy posiłkowej. Byli równorzędnym przeciwnikiem dla wojsk mahometan.

Dysponowali kompozytowymi łukami, szablami, małymi włóczniami. Przybrani zazwyczaj w skórzane kaftany. Dysponowali też najczęściej kałkanami.

Wojska Franków w marszu stosowały szyk czworoboku; wnętrze stanowiła jazda i tabor, całość otaczała opaska piechoty. W boju jazda stosowała szyk w płot.
Sierżanci stanowili podstawę formacji pieszych będąc – jakbyśmy to dziś określili- zawodowymi żołnierzami piechoty. Tworzyli formacje w składzie pieszych tarczowników /włócznie, tarcze, miecze, topory/ oraz strzelcze /kusze i łuki/, rzadko o mieszanym składzie. Mieli dziesiętny system organizacyjny. Byli na służbie królestwa, hrabstw/księstw
oraz zakonów i sił krucjatowych. Baldwin IV nigdy nie miał ich więcej niż 5 tysięcy.
W 11874 zarządzono koncentrację wojsk w Eforii na którą przybyło: 200 ciężkozbrojnych konnych z Trypolisu, 600 z Antiochii, 5 tysięcy zawodowych sierżantów, 300 Templariuszy, 500 jeźdźców Joannitów, łącznie 1200 rycerzy, 4 tysiące turkopoli, 18 tysięcy piechoty.

Aleksy I Komnen – Bizancjum 70 tysięcy, większość w garnizonach na długich granicach państwa.

Kalendarium /skrócone, wybrane, poglądowe/:

1054 – rozłam między papiestwem a kościołem wschodnim
1071 – klęska Bizantyjczyków pod Mantzikertem
- Turcy zdobywają Jerozolimę
1081 – Aleksy I Komnen cesarzem Bizancjum (do 1118r)
1089 – Fatymidzi egipscy zdobywają Akke, Tyr i inne porty w Syrii
1095 – poselstwo Aleksego I do papieża Urbana II z prośbą o pomoc przeciwko Turkom; Synod w Clermont i wezwanie do krucjaty
1096 – Pierwsza wyprawa krzyżowa:
-lato- wyprawa ludowa; październik: klęska Piotra Pustelnika i Waltera bez Mienia w okolicach Nikei;
-jesień- wyprawy rycerskie wyruszają na wschód, listopad-grudzień główne siły
krzyżowców przybywają do Konstantynopola
1097 – czerwiec: Turcy poddają Nikeę Bizantyjczykom
lipiec- zwycięstwo krzyżowców na d Turkami pod Doryleum
październik – rozpoczęcie oblężenia Antiochii
1098 – marzec: Baldwin z Boulogne zakłada hrabstwo Edessy
czerwiec: krzyżowcy zdobywają (na Turkach) Antiochię i gromią armię
Kerbogi; Boemund zakłada księstwo Antiochii
sierpień: Fatymidzi (egipscy) opanowują Jerozolimę (odebraną Turkom)
1099 – lipiec: krzyżowcy zdobywają Jerozolimę (na Fatymidach); Gotfryd z Bouillon zostaje „Obrońcą Świętego Grobu”; umiera papież Urban II
1100 – Koronacja Baldwina z Boulogne na króla jerozolimskiego (do 1118r)
1100-1103 – Boemund w niewoli tureckiej /wykupiony/
1101 – rozgromienie posiłkowych wypraw krzyżowych w Azji Mniejszej Tankred regentem Antiochii
1109 – zdobycie Trypolisu przez krzyżowców
1118-1131 Baldwin z Le Bourg królem jerozolimskim
1119 – powstanie bractwa Świątyni Salomona (Zakonu Templariuszy)
1120 – powstanie bractwa joannitów (Zakonu Szpitalików)
1131-1143 Fulko Andegaweński królem jerozolimskim
1144 – grudzień: upadek Odessy
1145 - bulla papieża Eugeniusza III wzywająca do wyprawy krzyżowej
1147 – druga wyprawa krzyżowa
1153 – zdobycie Askalonu przez Baldwina III
1163-1174 Amalryk I, brat Baldwina III królem jerozolimskim
1169 – Salah ad-Din(Saladyn) sułtanem Egiptu
1174-1185 – syn Amarylka I, Baldwin IV „Trędowaty” królem jerozolimskim
1176 – klęska Bizantyjczyków w bitwie z Seldżukami pod Myriokefalionem
1186-1190 – Gwidon z Lusignan królem jerozolimskim
1187 – lipiec: klęska krzyżowców w bitwie pod Hittinem październik: Saladyn zdobywa Jerozolimę. Do 1188 upadek większości posiadłości krzyżowców na Bliskim Wschodzie
1189 – trzecia wyprawa krzyżowa
1193 – śmierć Saladyna
1202-1204 czwarta wyprawa krzyżowa; w 1203 krzyżowcy uderzają na Bizancjum (sic) w kwietniu 1204 zdobywają Konstantynopol
1217 – piąta wyprawa krzyżowa
1221 – klęska krzyżowców w Damietcie
1225-1228 cesarz niemiecki Fryderyk II Hohenstauf królem jerozolimskim
1228 – śmierć Czyngis – Chana. Wyprawa krzyżowa Fryderyka II
1229 – po zawarciu z Sultanem Al.-Kamilem I Muhammadem traktatu pokojowego Fryderyk II Hohenstauf odzyskuje Jerozolimę
1239 – Krzyżowcy Tybalda IV, hrabiego Szampanii i króla Nawarry w Akce! Zburzenie murów Jerozolimy na rozkaz Ajjubidów!
1244 – sierpień: ostateczna utrata Jerozolimy zdobytej przez Chorezmijczyków
1248 – szósta wyprawa krzyżowa
1268 – Mamelucy zdobywają Antiochię
1270 – siódma wyprawa krzyżowa
1271 – Sułtan Bajbars zdobywa Krak des Chevaliers
1289 – upadek Trypolisu
1291 – Mamelucy zdobywają Akkę i pozostałe twierdze krzyżowców. Upadek Królestwa Akkańskiego (Jerozolimskiego).

W oparciu o nasze dotychczasowe przepisy, po ich pogłębieniu i uzupełnieniu o elementy związane z pielgrzymami, zaopatrzeniem, kondycją fizyczną, morale etc itd. będzie można uznać, że kolejny „niszowy” okres mamy dopracowany. Oczywiście trwają prace nad kolejnymi kontyngentami wojsk, a te i tak będziemy zamiennie starali się wykorzystywać. Zamiennie, bo część kontyngentów jest na tyle uniwersalna, by z nich korzystać dla różnych stron konfliktu, w zależności od potrzeb i fantazji twórców kolejnych scenariuszy.

Powodzenia w akcjach – Instruktor.
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.