Pracownia Mikromodelarstwa i Historii Wojskowej
Nawigacja
Strona Główna
O nas
Forum
Artykuły
Linki
Galerie
Download

Szukaj
Kontakt
Obrazek dnia
Tak lepiej widać...
Dzień Otwarty w PMiHW z okazji 40-lecia pracowni
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
45 lat PMiHW
Użytkowników Online
Gości Online: 2
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 131
Najnowszy Użytkownik: Jan2020
40 lat PMiHW
Facebook
Martola
Strategie
Reko
Organizacja Lotnictwa Japońskiego w latach II Wojny Światowej



Tak naprawdę –dla znawców tematu- można przyjąć, że faktycznie w Cesarstwie Japonii istniały dwa lotnictwa. Jednym było Lotnictwo Armii.
W chwili rozpoczęcia wojny podstawową jednostkę taktyczną lotnictwa armii stanowił sentai. Taki odpowiednik Pułku Lotniczego o zróżnicowanej liczbie samolotów. Myśliwski liczył 42049 maszyn, lekkich bombowców 27-42 maszyny, ciężkich bombowców 27-37 maszyn, rozpoznawczy 27 lub 18 maszyn. Pułki rozpoznawcze składały się z dwóch chutai. Chutai –odpowiednik dywizjonu- obejmował 9-12 maszyn, czasem –myśliwski- 16 lub 9-12 bombowych. Ludzi w pułku myśliwskim (trzy dywizjonowym) było 400-425, w lekkich bombowcach ok.460, w ciężkim bombowym ok. 600.
Dwa do czterech sentai tworzyły hikodan /swoistą brygadę lotniczą/. Mieszana brygada lekkich bombowców miała zwykle dwa pułki lekkich bombowców, jeden lub dwa pułki myśliwskie i jeden lub dwa dywizjony rozpoznawcze. Te ostatnie były doskonałe, dysponowały znakomitymi maszynami Mitsubishi Ki.46 „Dinah”.
Mieszana brygada ciężkich bombowców miała jeden lub dwa pułki bombowców, pułk myśliwski i do pułku samolotów rozpoznawczych. Brygady myśliwskie nie miały w swoim składzie maszyn rozpoznawczych. Brygada lekkich bombowców liczyła 180 maszyn, ciężkich 115 maszyn. Unikano łączenia pułków lekkich i ciężkich bombowców.
Dwie lub trzy brygady tworzyły dywizję lotniczą – hikoshidan. Dywizja dysponowała 250-300 samolotami. Na koniec 1941 roku armia miała pięć dywizji lotniczych. Od maja 1942 roku powstały armie lotnicze –kokugun. W składzie armii lotniczej były dwie lub trzy dywizje lotnicze. Ponadto tworzono samodzielne jednostki lotnicze nie wchodzące w skład wymienionych szczebli. Zwały się dokuritsu chutai ((jak brytyjski dywizjon, często do zadań specjalnych) oraz dokuritsu hikotai te były odpowiednikiem brytyjskiego skrzydła-wing.
Występowały również samodzielne brygady lotnicze o różnym składzie – kosei hikodan. Te tworzono na krótki czas, a składały sięz pułków lekkich i średnich bombowców.
Szefowi Sztabu Generalnego Armii podlegał Inspektorat Generalny Lotnictwa -Koku Sokambu, oraz kwatera Główna Lotnictwa –Koku Hombu.




Inaczej wyglądało japońskie lotnictwo marynarki wojennej.
Tu podstawową jednostkę taktyczna stanowił korpus powietrzny –kokutai. Większość korpusów działała z baz lądowych, w swoim skaldzie mając różną liczbę samolotów zależną od zadań. Duże korpusy bombowe miały po 150 maszyn, pozostałe zwykle po 72 bombowce i 24 maszyny w rezerwie. Małe, zwykle rozpoznawcze korpusy miały po 18 samolotów i 6 w rezerwie. Dwa do czterech korpusów powietrznych tworzyło flotylle powietrzną –koku sentai. We flotylli każdy korpus miał w wyposażeniu jednolity typ samolotu, dlatego we flotylli istniały korpusy myśliwskie, bombowe i rozpoznawcze. Najwyższą jednostką strukturalną była flota powietrzna –koku kantai. Na początku wojny były dwie floty powietrzne. I Flota Powietrzna obejmowała lotnictwo pokładowe wchodząc w skład trzech dywizjonów wielkich lotniskowców i dwóch dywizjonów lekkich lotniskowców. Łącznie było to 680 maszyn Każdy dywizjon lotniskowców obejmował koku sentai przystosowany do wykonywania różnorodnych zadań i złożony z maszyn myśliwskich, bombowych, torpedowych i rozpoznawczych. Te koku sentai podlegały dowódcom dywizjonów lotniskowców. Od 1941roku utworzono 11 Flotę Powietrzną. Jej flotylle bazując na lądzie wykonywały zadania na korzyść marynarki podlegając całkowicie jej dowództwu.
Należy podkreślić aboslutnie znakomite wyszkolenia lotników japońskich. Decydowały o tym długotrwałe szkolenie /do roku/ i liczba wylatanych godzin. W lotnictwie marynarki piloci mieli na koncie po 7800 godzin, w lotnictwie armii po 300. A na w lotnictwie USA średnia wynosiła 160 godzin…Ponadto w momencie rozpoczynania wojny lotnicy armii i floty mieli na koncie liczne działania bojowe, podczas gdy alianccy absolutne zero praktyki…. Za szkolenie, posiadanie rezerw i uzupełnianie kadr w lotnictwie marynarki odpowiadał Kaigun Koku Hombu – Kwatera Główna Lotnictwa Marynarki Wojennej. Średnio rocznie szkolono 2000 lotników dla samego lotnictwa marynarki i około 800 dla lotnictwa armii.
Łatwo daje się zauważyć ogromną jakościową dominację lotnictw marynarki nad lotnictwem armii. Pod względem kadr, szkolenia, ostrej selekcji, najnowszych typów maszyn, oraz aktywnego szkolenia operacyjnego - nie mającego sobie wtedy równego nigdzie na Świecie.
Niech ta garść informacji i terminologii pozostanie Wam w głowach. Ta japońska struktura jest czymś absolutnie odmiennym od modelu brytyjskiego, amerykańskiego, sowieckiego czy niemieckiego. Warto o tym wiedzieć i jakoś się w tym orientować. Typy i osiągi maszyn, wyposażenie poszczególnych jednostek w określone modele samolotów to osobne zagadnienie, zresztą większości z was potocznie znane. Parzystej sumy startów i lądowań. Instruktor.

Komentarze
markiewicz02 dnia maj 09 2016 09:32:11
,, Myśliwski liczył 42049 maszyn'' chodzi o 42-49 maszyn czy 42049????
S Rakowiecki dnia maj 30 2016 18:30:27
Spoko! 42-49 sztuk... smiley
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.